In mijn reeks over de beste traders ter wereld kan Steve Cohen niet ontbreken. Hij is wellicht de allerbeste trader ter wereld. Daarnaast is hij ook één van de meest invloedrijke beleggers ter wereld. Geschat wordt dat circa 2 % van alle tradingactiviteiten op Wall Street afkomstig zijn van Cohen. Zeker is dat hij in ieder geval één van de rijkste beleggers ter wereld is. Met een geschat vermogen van ruim 8 miljard dollar en plaats 36 in de Forbes 500 heeft hij in ieder geval zeer goed voor zichzelf gezorgd. Daarnaast is hij één van de grootste kunstverzamelaars ter wereld. Zo heeft hij een Van Gogh en een Gauguin met een waarde van meer dan 100 miljoen dollar.

 

In 1978 begon Cohen zijn carrière bij Gruntal & Co. als junior optiehandelaar. De eerste dag maakte hij een winst van $ 8000 dollar. Aan het einde van zijn eerste maand had hij een rendement behaald van $ 100.000. Na 14 jaar (in 1992) begon hij voor zichzelf en richtte het SAC Capital Hedge Fund op. Het hedge fund begon met een beheerd vermogen van 25 miljoen dollar. 15 jaar later heeft het fonds 700 medewerkers en ongeveer $13 miljard onder beheer. Tot en met 1997 heeft hij een gemiddeld jaarlijks netto rendement behaald van ruim 30 %. In deze gehele periode heeft hij slecht een paar maanden een negatief rendement behaald. Hoewel dit indrukwekkende cijfers zijn, is het bruto rendement (en dus ook de fees) nog indrukwekkender. Voor fees komt zijn gemiddeld jaarlijks rendement boven de 60 % uit. Zijn hedge fund rekent namelijk een jaarlijkse beheervergoeding van 3 % en een performance fee van 50 %. Zelfs voor de hedge fund industrie zijn dit wel zeer hoge vergoedingen. Gebruikelijk is 2 % beheervergoeding en 20 % performance fee. Maar goed, de beleggers die al jaren in zijn fonds beleggen, zullen ondanks de hoge kosten niet klagen met een netto rendement van ruim 30 % per jaar.

 

Steve Cohen is volgens eigen zeggen meer een handelaar dan een lange termijn belegger. Hoewel hij nu soms enkele dagen in een aandeel zit, is hij eigenlijk alleen geïnteresseerd in de korte ritjes. Volgens Cohen is het rendement van een aandeel voor ongeveer 40 % afhankelijk van het marktsentiment, 30 % van de sector en 30 % van het bedrijf zelf. Net als veel andere traders koopt of verkoopt hij aandeel vooral als er een katalysator is. In tegenstelling tot veel andere beleggers wacht hij dit niet af, maar anticipeert hierop. Een voorbeeld zijn bijvoorbeeld bedrijfscijfers. Veel beleggers kopen een aandeel als het bedrijf beter dan verwachte cijfers laat zien. Cohen koopt het aandeel voordat het bedrijf met cijfers komt. Uiteraard alleen als hij verwacht dat ze met betere cijfers komen.

 

Zijn belangrijkste advies is echter dat je zo snel mogelijk je verliezen moet afkappen. Dit geldt vooral als de katalysator niet optreedt. Daarnaast is beleggen niets anders dan kans berekenen. Aangezien de meeste beleggers slechts 50 tot 55 % van de gevallen de beweging van een aandeel goed zien, is het zaak om een verlies zo snel mogelijk af te kappen. Doe je dit niet, dan zul je per saldo dus ook nauwelijks rendement behalen. Overigens stapt hij bij een verlies niet volledig uit een aandeel maar halveert zijn positie. Daalt het aandeel nog verder (bij een longpositie en vice versa bij een shortpositie) dan halveert hij het belang nog een keer. Wat rest is een belang van slechts 25 %.

 

Daarnaast is hij van mening dat elke belegger zijn eigen strategie moet volgen. Een lange termijn belegger moet zich dus niet bezig houden met daghandel en andersom. Daarnaast moet je je strategie ook afstemmen op de markt waarin je opereert. Een daghandelaar moet zich in principe dus ook niet bezig houden met smallcaps. Deze markt is zeer illiquide met als gevolg dat je de aandelen soms lang moet vasthouden, precies het tegenovergestelde van wat een daghandelaar zou moeten doen.

 

Een ander advies waar ik het helemaal mee eens ben en dat iedere belegger zelf ook heel makkelijk kan doen, is het regelmatig doorlichten van je portefeuille. Eens per maand (of welke periode dan ook) moet je eigenlijk je portefeuille doornemen en afvragen waarom je in deze aandelen belegt. Als de oorspronkelijke redenen (bijvoorbeeld een mooi dividend, een lage waardering of goede vooruitzichten) nog steeds opgaan, dan hoef je niks te doen. Geldt dit echter niet meer, dan moet je de aandelen verkopen. Zelfs als de historische kostprijs hoger is.

 

Hoewel Cohen in 2006 en 2007 nog een gemiddeld netto rendement heeft behaald van ruim 23 % en een outperformance ten opzichte van de S&P 500 behaalde van ruim 15 % per jaar, was 2008 ook voor Cohen een slecht jaar. Tot en met november stond zijn fonds op -18 %. Hoewel dit ook fors beter is dan de S&P 500 die op – 39 % stond, besloot hij hard in te grijpen. Hij besloot een team van portfolio managers te ontslaan en hun beleggingen te verkopen. Dit team had een shortpositie in Volkswagen met alle gevolgen van dien toen Porsche toch besloot door te gaan met de overname. Tevens verkocht hij eind oktober 2008 ongeveer de helft van alle aandelen en investeerde dit in kortlopende staatsobligaties en een gedeelte hield hij liquide. Sindsdien is de beurs 10 % verder weggezakt.